zaterdag 2 februari 2013

1190 - WAARDELOZE WINSTBEWIJZEN RUILEN VOOR VEEL GELD


***

Zaterdag 2 februari

Zon 8u17-17u36

Maria Lichtmis

Schijnt met Maria Lichtmis de zon door de toren,

dan komt er nog net zoveel kou als tevoren

***

1190 - WAARDELOZE WINSTBEWIJZEN RUILEN VOOR VEEL GELD

 

Wikipedia :

Maria-Lichtmis of kortweg Lichtmis is een christelijk feest dat op 2 februari gevierd wordt. Het is de herdenking van de "Opdracht van de Heer in de Tempel", waarbij Jezus, zoals elk joods jongetje, wordt opgedragen aan God (zie Lucas 2: 22-35). Daarnaast herdenkt men het zuiveringsoffer dat Maria veertig dagen na de geboorte van Jezus volgens de Joodse wet (Leviticus 12) moest brengen; vandaar de Latijnse naam Purificati

***

’t Maaneke uit de Mane zegt over Lichtmis :

 O.-L.-Vrouw Lichtmis, schudt-de-panne

Lijk dat ze vroeger zeiden.

Vandaag is geen vrouwke zó arm

of ze maakt er haar panneke warm!

 

De jonge moederkes gingen vroeger voorzichtekes door de sneeuw heulder Lichtmiskaarse halen.  ’s Avonds zat heel de familie dan gezellig rond de warme, roodgloeiende stove om pannekoeken t’eten en t’ horten naar de vertellingen van pe en me over den tijd van toen.  Dat waren nog nekeer tijden.  De magie van de buizestove is verre te zoeken in de chauffagebuizen of de vloerverwarminge!

***

Nu we toch met Bijbelse zaken bezig zijn :

 

Nog eentje uit geldjoden die uit de tempel gejaagd worden….

***

 

 
En nu van de romantiek en de pannenkoeken, over naar de realiteit van de dag, en precies 60 jaar na de zondvloed in Zeeland en het slijk der zee, over naar het slijk der aarde.
Ik verstaan het niet meer!
Iemand krijgt, in ruil voor bewezen diensten, uitgestelde betaling in natura t.t.z. hij krijgt de facto alleen de jaarlijkse interest. Maar de schuldenaar, na een paar juridisch neutrale  omzwervingen, gaat op de fles, t.t.z. gaat net niet failliet, omdat wij allemaal gezamenlijk na veel trammelant, die rest-bank overnemen.
Ha neen, hé, zegt hij die diensten verleend heeft, wij zijn speciale mensen, ja, zelfs übermenschen, en hoe dat jullie het er van af brengen, onze juridusch niet eens bestaande belangen-vereniging wil in onze naam zoveel mogelijk geld terug. En vermits beide partijen (Belfius en ACW) de lakes delen, is de overeenkomst vlug gemaakt.
Machinatie? Belangen-vermenging? Oplichtingg van de publieke opinie? Bijlange niet. Is gewoon een zaakje van ons-kent-ons. Of liever : krabt gij mijne rug, dan krab ik de uwe. Vandaag is het faveurke voor de Tsjeven, morgen voor de Rooien, en  dan de Blauwen… Nogal een chans, dat die van het Vlaams Belang of de Niveanen van achter hun cordon sanitaire de finesses van onze deal niet kunnen achterhalen!
Benieuwd wat de financiële experten daarvan maken. Misschien zelfs dat er een koninklijk Salomons-oordeel moet volgen. Vooral niet toegeven aan populisme!

 

***

Ter zake :

 

Belfius bereikt akkoord met ACW over winstbewijzen

donderdag 31 januari 2013 om 19u46

*

Staatsbank Belfius heeft een akkoord bereikt met de christelijke arbeidersbeweging over de omstreden winstbewijzen. Belfius Bank koopt die voor 110 miljoen euro. Belfius recupereert het overgrote deel (72 miljoen euro) in de vorm van een eeuwigdurende lening.

 Staatsbank Belfius heeft een akkoord bereikt met de christelijke arbeidersbeweging over de omstreden winstbewijzen, zo maakten beide partijen in een persbericht bekend. Concreet koopt Belfius Bank de winstbewijzen aan voor 110 miljoen euro. Daarvan recupereert de staatsbank het overgrote deel (72 miljoen euro) in de vorm van een eeuwigdurende lening.

Het ACW en zijn Franstalige tegenhanger MOC ontvangen voor die lening een jaarlijkse rente van 6,25 procent. De rest van de afkoopsom keert Belfius aan de arbeidersbeweging uit gespreid over een periode van tien jaar. De constructie raakte de voorbije weken al in de media bekend, onder meer bij de liberalen werd toen verontwaardigd gereageerd. De rente die nu effectief betaald wordt, ligt wel lager dan het bedrag dat in de media circuleerde.

De oorsprong van de winstbewijzen dateert van de jaren 1950, toen het ACW een vergoeding bedong van Bacob voor het aanbrengen van klanten en deposito's. Die afspraak bleef behouden toen Bacob in 2001 door Dexia overgenomen werd en zelfs toen Dexia Bank -inmiddels omgedoopt tot Belfius- in 2011 in handen kwam van de Belgische staat.

Concreet zou de christelijke arbeidersbeweging via dit systeem zowat 15 miljoen euro per jaar hebben gekregen. In de nieuwe regeling die werd goedgekeurd, is dat een pak minder: zowat 4,5 miljoen euro. Belfius wijst erop dat ze nog meer voordeel heeft bij deze deal: ze levert de bank een eenmalige winst op van 60 miljoen euro en haar kapitaal wordt ook versterkt door de eeuwigdurende lening.

Volgens het ACW is de nieuwe regeling een voorstel van de bank, waaraan het zijn akkoord heeft gegeven. "De financiële gevolgen die uit deze nieuwe situatie voortvloeien zijn zwaar. Het ACW zal zijn werking voortaan met veel minder middelen moeten verder zetten", staat er in een persbericht. De arbeidersbeweging wijst erop dat ze momenteel al een herstructurering doorvoert. "Daarbij moet het ACW wellicht nog andere maatregelen nemen." (Belga/SD

 

 

***

 
Wacht eens! Deze operatie kan ook eenvoudiger worden voorgesteld.
Liza, de kuisvrouw, brengt Julia met haar spaargeld aan bij Bacob en krijgt daarvoor een bewijs dat ze X frank vergoeding daarvoor zal krijgen. Maar Bacog slecht bij kas zittend (of wetend dat Liza niet van de slimste is), geeft in de plaats een klein papiertje.
Bacov wordt Dexia en Dexia, geplaags door geld-honger, speelt, en…verliest.  Geen nood : ’s lands Bestierders springen in, en met belastingsgeld, redden wat nog kan. Halt, zegt het ACW, aan al die brave Liza’s hebben wij nooit hun aanbreng-commisie betaald, dat kan toch niet, die mensen hebben daar recht op en wij in hun plaats vorderen voor onze zak, een beetje daarvan terug. Ha ja, hé, want door heel die Dexia-affaire zijn we onze oorlogs-kas kwijt geraakt, en dreigen wij nu op zwart zaad te zitten.
JaJa, Voltaire had gelijk : als ge blijft liegen, zal er altijd wat van over blijven..

 

***

(Get) AA 3AB, strijder-schrijver op rust van blog-bubbels. Hij observeert de wriemelende mensenmassa’s en licht op klaarlichte dag het gebeuren bij met een stal-lantaarn. Want hij heeft niet graag dat Breedsmoel-kikkers in zijn zonlicht komen staan.

“Ut mien zunne, of ‘k straal joe, zei de bie”.
 

 

 

vrijdag 1 februari 2013

1189 - OVER ERNEST CLAES EN DE DINGEN UIT ZIJN DAGEN


 

***

1189 - OVER ERNEST CLAES EN DE DINGEN UIT ZIJN DAGEN

 

JAARABONNEMENT ‘tSCHELDT

Fax: € 105 * Gedrukt: € 120 * Via internet en pdf: € 80

65+ en studenten: gedrukt € 100 * internet € 60

*

Tel: 03 239 70 22 & 0486 05 45 10 * Fax: 03 230 83 54 Vragen naar Bert Murrath.

 

***
 

 

***

Toeval bestaat niet, wordt gezegd. Maar is het geen toeval, dat ‘TSCHELDT juist op inspiratie-tocht trekt bij Ernest Claes en de repressie, terwijl ik op deze blog druk bezig ben met hetzelfde onderwerp, gezien door de ogen van Marc Grammens van JOURNAAL, ooggetuige en repressie-slachtoffer. Net als de Nest!
Ik doe dat natuurlijk met de beste bedoelingen, daar onder verzwegen de vraag of jullie nog altijd niet zelf ’n abonnement genomen hebben. Jdemenis-mensen, wat duurt dat lang!
*
Bijna 70 jaar na de feiten is er nu, meer dan ooit, opheldering vereist over die donkere na-oorlogse bladzijden van onze onmiddellijke omgeving. De breuklijnen van wat toen goed of slecht was, zijn immers aldoor breder geworden. Het ‘cordon sanitaire’ is er concretisering van, want de geniepige voortzetting van de repressie.
België is nooit het échte vaderland van de Vlamingen geweest, eerst en vooral omdat het dat zelf niet wilde zijn, en tweedens omdat het altijd geprobeerd heeft – met alle middelen – om de Vlaming als tweederangs-burger te behandelen. WIJ moesten Frans leren van in de Lagere School teneinde ooit ‘ergens te geraken’. Zelfs tot gisteren klinkt het ‘Pour les Flamands la mêlme chose’ in de goede Belgische saloons.….
De jeugd moet ervaren wat er toen verkeerd is gelopen, en de ouderen moeten er aan herinnerd worden. België is het enige land van Europa waar de kunstmatige haat tussen de goeden en de slechten va, de laatste oorlog nog iin staat van oorlog zijn. In de buurlanden (Frankrijk, Nederland) gold er een jaar na de feiten algehele en volledige amnestie. In Engeland werd zelfs niet gewacht tot het einde van de oorlog om zelfs de Leiders van de Nazi-partij in vrijheid te stellen. In België, waar men houdt van een sinister grapje, werd amnestie ver0lend aan hen die als wildemannen na de Bevrijding verkracht, gemoord en gebrand hadden.
Wij zijn bijlange niet het enige volk dat opkomt voor onafhankelijkheid, en waar nog altijd vreemde heersers in ’t land (Onkelinx, Milqueette, Di Jeanetto, Labille) ons op het scherm komen toespreken in een onverstaanbaar broebel-taaltje.
Mei 2014. Het is niet meer zo ver af. Hun slippendragers, de Tsjeven vooral – Blauw en Rood hangen nu al in  de touwen – moeten in zak en as, de woestijn worden ingestuurd. Als boete-doening voor hun collaboratie met de Vlinder Regering van Di Jeanetto die ons koelbloedig uitzuigt, à rato van 16 miljard per jaar. Net als 700 jaar geleden moet gans de Westerse Wereld weer opschrikken va, de gongslag die opklinkt van uit de Lage Landen. Basken, Catalanen, Schotten, Bretoenen, enz, moeten ons voorbeeld durven volgen, om zodoende het Europa der volkeren te vormen, en niet langer het Europa der seper-graaiers à la De Gucht of Verhofstadt, DeHaene pf Van Rampaai-aai.
Zeker zullen ook dan niet alle problemen van zelf opgelost zijn. Maar Rome en Parijs zijn toch ook niet op één dag gebouwd?

 

***

Ter zake :  

G. VAN HASSELT

GERECHTELIJKE DWALING^

*

Wij danken Jan van Hemelrijck, bezieler van het Ernest Claesgenootschap, voor de toelating tot publicatie van dit werk van Ernest Claes. Het verscheen in 1947 onder zijn schuilnaam G. Van Hasselt. (De G staat voor Gerebernus)

Dank ook aan Marc Somers die ons attent maakte op dit werk van Ernest Claes. 

Prijs: 5 euro (verzendkosten inbegrepen) Abonnees van ’t Scheldt krijgen dit nummer gratis toegezonden.

***

De hoofdredacteur liet Breugelmans en mij op zijn bureau roepen. Mijnheer Van Casteren, de directeur van de drukkerij was bij hem. De hoofdredacteur zegde: ‘Hoor eens… mijnheer Van Casteren beweert dat de achteruitgang van het getal abonnees alleen toe te schrijven is aan onze campagne tegen de incivieken. Hij zegt, en ik geloof dat hij gelijk heeft, dat de lezers er genoeg van krijgen. Ik ontvang ten andere elke dag terechtwijzigingen, die ik natuurlijk in de krant niet opneem omdat ze toch geen proces durven inspannen. Maar het feit is daar… Wij moeten van nu af onze houding veranderen…’ Breugelmans en ik keken naar het gezicht van de hoofdredacteur zonder iets te zeggen, in afwachting van wat er verder zou komen. Mijnheer Van Casteren stond bij het raam met de rug naar ons toe. De hoofdredacteur sprak verder: ‘Uit de beste bron weet ik dat de regering erg verlegen zit met die repressie. Van de ongeveer zeshonderd duizend incivieken werden er bijna vierhonderd duizend van alle schuld vrijgesproken door het gerecht… Gij,’ - hij keek mij nu vlak in de ogen met een niet al te vriendelijke blik, docht me - ‘moet van nu af ophouden met uw artikels over epuratie en repressie’.

 

Ik werd gewaar dat ik rood werd tot in de rand van mijn oren. Ik sloeg even een blik op Breugelmans, maar die keek stijf naar het een of ander voorwerp op den lessenaar voor ons. Ik was ten uiterste onthutst. Sedert de bevrijding had ik als journalist onder de Résistants en de goede patriotten wel enige naam gemaakt, meen ik te mogen zeggen, met mijn campagne tegen de landverraders, en ik dacht daarover trots te mogen zijn. In mijn groepering van de Résistants had de voorzitter mij eens publiek gefeliciteerd met mijn artikels, en ik was zelfs in het bestuur van de afdeling ‘Press et Propagande’ gekozen. Denkelijk zou ik naderhand in aanmerking komen voor een decoratie. Men zal dan ook de verbazing en de ontgoocheling begrijpen die de woorden van de hoofdredacteur in mij opwekten.

‘Te droog!’ Die woorden werden opeens uitgesproken door mijnheer Van Casteren, die nog altijd met de rug naar ons toe voor het raam stond te kijken. De hoofdredacteur, Breugelmans en ik keken te gelijk vragend naar die rug. Hij scheen dat gewaar te worden, want hij keerde zich om. ‘Te droog, zeg ik… Men moet al eens kunnen lachen als men een gazet leest. De lezers van Le Soir kijken altijd eerst naar den ‘Humour Anglais’… ik ook’.

 

Breugelmans en ik blikten nu weer naar het gezicht van de hoofdredacteur. ‘Dat is het juist, zegde die, er moet wat meer humor in de krant komen… Schrijf eens een paar humoristische schetsen,’ - tegen mij - ‘gij kunt dat wel… En gij, Breugelmans, zult voortaan de sportrubriek wat levendiger moeten maken’.

Het onderhoud was daarmee afgelopen. In de gang mommelde Breugelmans: ‘Ik meende dat we gingen opslag krijgen’.

Wij zaten een tijdje op onze plaats - Breugelmans vlak tegenover mij - precies of we niet wisten wat aanvangen, en een paar keren ontmoetten onze blikken elkaar met een arme ziekelijke glimlach. Wij spraken geen woord. Ik heb den ganse namiddag niets goeds verricht. Ik haalde uit mijn lade mijn laatste opstel voor den dag waarin ik krachtdadig van de regering eiste dat alle staats- en gemeentebedienden, die zich, ook vóór de oorlog, in Davidsfonds, Willemsfonds, Vlaamse Toeristenbond, Guldensporenviering en dergelijke onderscheiden hadden, zouden afgezet worden, men moest eindelijk het land zuiveren van alle onbetrouwbare elementen, ze vervangen door Résistants… Met iets als wrok scheurde ik het aan snippers.

Humoristische schetsen… Humoristische schetsen… Gij kunt dat wel… De hoofdredacteur had schoon praten. Ik kon voor mijn waardigheidsgevoel niet antwoorden: ‘Ik kan dat niet’. Maar het feit is nu eenmaal daar: ik ben geen humorist. Ik neem mensen en dingen ernstig op, zoals in de epuratiekwestie. Ik voel mij meer aangetrokken tot het dramatische, het tragische, het heroïsche zelfs, en in mijn roman ‘De Ondergrondse Held’ - (Uitg. De Blauwe Blom, Antwerpen - 60 fr.- post. Rek. 54.12.38) - komt geen straaltje humor voor. Ik heb ik zekere zin zelfs een hekel aan humor, aan grappen, aan mensen die te gemakkelijk lachen. En dan zegt die hoofdredacteur daar maar zo klakkeloos: ‘Gij kunt dat wel’. Het was tevens een bevel, ik ken hem.

Bij het avondeten keek ik afgetrokken voor me. Mijn vrouw merkte dat op. Toen de kinderen naar bed waren vroeg ze: ‘Wel… is er iets?’ ‘Nee,’ zei ik nors. ‘Waarom zit ge daar dan zo te kijken?’ ‘Ik moet een humoristische schets schrijven, iets om de mensen te doen lachen,’ antwoordde ik met een grijnslach en te gelijk met zo’n ongelukkig lijdersgezicht alsof het om een buikoperatie ging. ‘Vindt ge dat zo erg?’ vroeg ze domweg. Mijn vrouw heeft nooit mijn waar karakter begrepen, en nog minder mijn werk. Ik las duidelijk in haar ogen dat zij niet eens het woord ‘humoristische schets’ begreep. ‘Dat zal wel niet, maar…’ ‘Kunt ge dat misschien niet?’ ‘Ja dat kan ik wel!’ vloog ik woedend uit. ‘Waarom zou ik dat niet kunnen?... Waarom zou de hoofdredacteur het mij anders vragen?’

Ze zei niets meer. Maar toen ze daarna Le Soir in handen nam en ik merkte dat haar blikken op de eerste bladzijde recht naar de ‘Humour Anglais’ vlogen, en toen zij daarop in een lach schoot en mij wilde voorlezen wat MacDoodle tegen Mr Binks zei en wat Mr Binks aan MacDoodle antwoordde en ik daardoor begreep dat zij ‘humoristische schets’ opvatte als een farce, een mop, een vertelselke om te doen lachen in het genre MacDoodle en Mr Binks, steeg mijn ergernis zo geweldig dat ik zonder een woord de kamer verliet en mij opsloot in mijn bureau.

Daar zat ik nu. Vóór me op mijn werktafel een blad wit papier, mijn vulpen er naast, mijn blikken in ‘t ijle, mijn armen nutteloos naast mij neerhangend. Ik verkeerde door de schuld van mijn vrouw in een gemoedsstemming die het laatste greintje humor, zo ik dat ooit bezeten had, in mij verstikte. Ik had al zoveel zin een lachwekkende schets te schrijven als in mijn onderbroek naar de Folies-Bergère te gaan. Op dezelfde plaats had ik avond na avond, maanden lang, mijn vaderlandse gal uitgespuwd tegen de slechte vaderlanders, de doodstraf geëist voor alle landverraders, en daar de zuiverste vreugde aan beleefd. Ik las eerst de kommunistische kranten en La Dernière Heure om in de gepaste stemming te komen… En nu opeens… ‘een paar humoristische schetsen… Gij kunt dat wel’

Mijn ergernis ging stilaan over. Met een bijna treurige blik keek ik eindelijk naar het boekenrek rechts van mijn lessenaar. Daar stonden mijn Vlaamse auteurs. Wie van hen was nu humorist? Hoe zouden zij dat ‘humoristische schets’ opgevat hebben?

Streuvels… Heule steekt vol humor. Teirlinck… de humor is misschien de gaafste, de natuurlijkste zijde van zijn talent. Claes… mijn bengel kent De Witte van buiten en verleden week heeft hij geprobeerd de soepterrien over het hoofd van zijn zusje uit te gieten. Timmermans… al zon en lach en goed humeur. Walschap… echte gezonde galgen-humorist al willen de pastoors dat moedwillig niet inzien. Toussaint van Boelaere … neen, de naam van die echte oude Belg zal bij het dankbare vaderlandse nageslacht voornamelijk voortleven als épurateur. Maurice Roelants, Julien Kuypers, Reimond Herreman… Allemaal zijn ze in mindere of meerdere graad humorist, en de jongeren zijn het in zeer hoge mate schijnt het, maar ze zijn ook allen hele, halve of één-kwart inciviek, of sympathiseren althans met incivieken.

Neen, bij zulke zogenaamde letterkundigen kan ik geen inspiratie zoeken, kan ik geen stof vinden voor ‘humoristische schetsen’

***

 
Op de NOS (BVN) Vander Meersch bezig gehord bij De Wereld draait doorrrr. U wet wel, de man die van onze Standaard De Schandaard heeft gemaakt en nu bezig is het NRC Handelsblad naar de kleder te helpen. Allemaal de schuld van de gratis Internet-bladzijden, die de reclame-budgetten hebben meegezogen : 80% van de inkomsten zijn weggevallen en de aandeelhouders zijn op zoek naar zo hoog mogelijke dividenden. Ze besparen zoveel mogelijk op de kwaliteit van de 200-koppige redactie. Jobs, wat zou het! Ziet U het plaatje? Calimero : het is altijd de schuld van de anderen. En van te weinig subsidies.
Over de mirabele kwaliteit van de inhoud, de hoofdreden waarom lezers afhaken : geen woord. De Vierde Macht is al lang geen enkele macht meer, maar alleen nog de spreekbuis van het Establishment, die doof blijft voor wat er werkelijk leeft onder het volk. De krant is een prentjes-boek geworden met schreeuwerige opschriften en linkse indoctrinatie. Halve waarheden en hele leugens.

 

***

(Get) AA 3AB, strijder-schrijver op rust van blog-bubbels. Hij observeert de wriemelende mensenmassa’s en licht op klaarlichte dag het gebeuren bij met een stal-lantaarn. Want hij heeft niet graag dat Breedsmoel-kikkers in zijn zonlicht komen staan.

“Ut mien zunne, of ‘k straal joe, zei de bie”.
 
 

1188 STADSDICHTERS UITGEWUIFD ?


 

***

-     1188 STADSDICHTERS UITGEWUIFD ?

 

Een beetje cultuur maar geen opvoeding,

 

Of een beetje opvoeding en geen cultuur….

***

 
Dag van het Gedicht.
Doet mij denken aan die muziek-liefhebber op een verzoek-programma van hedendaagse muziek. Zijn keuze voor de hem toegewezen tijd : luisteren en genieten van de stilte.
Yves Desmet van De Morgen, U weet wel, de krant die vroeger alles durfde maar nu zo goed als leeg gedurfd is en dus op ape-gapen ligt (ik had bijna geschreven de krant op ape-gapen licht… zo gewichtloosheid is ze, maar ik heb mezelf vermand, omdat het woord ‘licht’ ook nog “’n andere betekenis heeft ) is razend, zoals alleen Extreem-Linxen dat kunnen, als ze lijk men met jonge katjes doet, met de neus in hun eigen plas gewreven worden. Krauwen, blazen en bijten dat die  beestjes doen! Goed dat hij boven op zijn kortgehouden (afgeknepen?) excrementen een voorbeeld geeft van wat  gesubsidieerde ‘stadfsdichters’ een GEDICHT plegen te noemen.
Dat ‘stadsdichten’ placht, naar ik hoorde op ATV, de ronde som op te brengen van € 5.000,- (buiten alle andere faveurkens) en voor de verandering zou dat nu wegvallen. Natuurlijk gaat het kunstenaars-gild uit zijn voegen : wie aan een van hen raakt, raakt aan allen! Want ze weten dat de kip haan die voor hen gouden eieren lei, in de woestijn werd gestuurd. Zelfs niet meer omkijkt. Enfin, Tommeke Lanoye, ooit ‘stads-dihter’ van het eerste uur heeft de lat gelegd. Hoger dan hèm mag niet!
En zeggen dat het morgen, 1 februari, al 5 jaar is, dat de net-niet ge-Nobelde Hugo Claus, dat miskend genie,’ uit het leven is gestapt’ : zelfmoord onder dure medische begeleiding. Hij stierf zoals hij geleefd heeft. In de schijnwerpers.
Wat zou Smetje ervan zeggen, moest ’t Stad voortaan geen rijmelaars van gedichtjes over armoe-zaaioers meer vergoeden, zoals hieronder, mar deze centjes uittrekken om te helpen armoede te verhelpen? € 5.000,- is wel geen fortuin, maar alle beetjes helpen ‘om verandering te brengen).
Zoals de mier wist, en ze plaste in de zee.
Het kan de Linxen misschien een troost zijn  : voor vele mensen smaakt de genomen maatregel naar de trog. Om nog.

 

***

Ter zake :

Je zou woedend kunnen reageren op zo'n stupiditeit. Of met een gedicht

OPINIE − 31/01/13, 07u00

***

Met een ongeëvenaard gevoel voor timing heeft de Antwerpse N-VA-fractieleider André Gantman aan de vooravond van Gedichtendag een ronduit briljant idee de wereld ingestuurd. De Antwerpse stadsdichters hebben na tien jaar wel hun beste tijd gehad, vindt hij, en dus moet het maar eens gedaan zijn met die subsidieslurpende culturele elite. Als die dichters dan toch hun maatschappelijke waarde willen tonen, dat ze dan het belang gaan uitleggen van de Vlaamse letterkunde en literatuur in de taalachterstand-klassen van de inburgeraars. Maar daar zullen ze zich wel te goed voor vinden, dacht hij er net niet bij.

Je zou woedend kunnen reageren op zo'n stupiditeit.

Cynisch. Bedroefd. Moedeloos. Of met een gedicht. Zoals het onderstaande, dat de derde stadsdichter van Antwerpen, Bart Moeyaert, in het jaar 2007, zes jaar geleden dus, schreef.

Gedicht voor gelukkige mensen

Van alle mensen die

het lachen is vergaan,

loopt een op de drie blind over je heen

en kijkt dan om.

De wereld is juist niet van iedereen,

dat slag.

De overige twee vallen niet op.

Hun armen bungelen halfstok.

Onder hun tong zit gram.

Ze kennen haast geen zinnen

zonder tss.

Zo zuinig zijn ze op hun lucht.

Je staat erin voor je het weet.

Heb ik iets van je aan misschien

is uit hun mond geen vraag.

Een wenk: kijk naast hun kleren.

Wijs naar elkaar, wijs naar

het water met de zon erboven.

Zeg blije dingen als:

wij moeten zeer de moeite zijn,

als zelfs de zee tot hier komt,

weggaat

en zich weer bedenkt.

(Bart Moeyaert)

***

 
De “Hof-dichter” van ’t Palieterke staat inderdaad enkele hemel-sferen hoger in der dichteren hemel, wat goed zichtbaar is aan de kwaliteit van de geproduceerde verzen, dan een “stads-dichterke van mijn voeten”. Wat meer is, onze vriend http://blog.seniorennet.be/polkun/ doet stukken beter, en die werkt gratis. Hoogstens een pint van den Annemans, op de IJzerwake. Want de Jos, die kan rijmen en dichten zonder zijn g*at op te lichten. Iets wat “stadsdichters” niet kunnen, omdat ze altijd rechtstaand werken. Zodat ze beter gezien worden.
Wie nog nederiger is dan de Jos, is de echte dichter onder ons, de Johan, die stil en ongedwongen, alles voor een ander doet. Zet hem gerust bovenaan je favorieten : je zult er geen spijt van hebben!  Jamais de la vier, ie is ie beter dan eau de vie.

 

***

(Get) AA 3AB, strijder-schrijver op rust van blog-bubbels. Hij observeert de wriemelende mensenmassa’s en licht op klaarlichte dag het gebeuren bij met een stal-lantaarn. Want hij heeft niet graag dat Breedsmoel-kikkers in zijn zonlicht komen staan.

“Ut mien zunne, of ‘k straal joe, zei de bie”.
 

 

 

1187 - OVER ZOGEZEGD WETENSHAPPELIJKE STUDIES


Vrijdag 1 februari 2013

Dooimaand

Zon 8u18-17u35

Z Reginald van Sint-Gillis

H Brigida van Kildare, patrones van Ierland

Een donkere februari maakt een goede oogst

***

(Dagklapper overgenomen van ‘tSCHELDT)

 1187 - OVER ZOGEZEGD WETENSHAPPELIJKE STUDIES

 

Avelgem : De teleurgang van de Wtgerhoek


Die ijzeren brug was tenminste nog een vooruitgang

 

*

 
Met het soort ‘wetenschappelijke studies’ als hieronder kan zelfs bewezen worden, dat mannen 17.5% meer winden laten dan vrouwen. Er kan met ‘wetenschappelijke studies’ om het even wat ‘bewezen’ worden, als er van Overheidswege naar de vriendjes maar geld genoeg tegenaan gegooid wordt.
Over het gebruik van anti-depressiva, die de agressiviteit stimuleren, wordt niet gerept. Daar zijn geen studies over beschikbaar : we moeten het doen met de rauwe realiteit van de straat.
Ik denk (maar wie ben ik!?) dat er eens ’n gerechtelijk onderzoek moet komen, dat niet persé door ‘wetenschappers’ moet gedaan worden, maar door financiële experts.
Target : de financiële correlatie onder de loepen nemen tussen de politiek en zowel de fabrikanten van stimulerende middelen, als van video games. Want bij drama’s als van De Gelder wordt veel en lan gebazeld over de feiten, maar over drugs en/of video games valt seffens het doek. Tenzij de dader een tante heeft bij het Vlaams Blok : dan gaat het om een racistische daad.
’n Kinder-misbruikler krijgt als ‘duiding’ dat hij ’n N-VA’r is, een kwalificatie die uitsluitend van belang is bij Flaminganten. Zodat de indruk gewekt wordt dat Tsjeven, Roden of Blauwen misdaad-vrij zijn van de wieg tot het graf. Maar terzake.
Vuurwapens zijn de luidruchtige massa-doders. Video games en anti-depressiva zijn de stille doders die handelen onder de hoge bescherming van het Establishment en hun goedpraters, de media. Die steunen de jeugd in hun ruggengraat-loosheid en in het ‘bashen’ van alle gezag. Mei ’68 : Verboden te verbieden….
Die houding wordt thuis ingegeven met de paplepel en naarstig aangewakkerd door het onderwijs. Ziet U al de ‘leerkracht’ even slordig gekleed en gekapt als de rest van het bonte gezelschap m/v, bezig vooraan in de klas, met wiebelende benen, zijdelings gezeten boven op ’n lessenaar? Is dat iemand die ‘kennis’ moet overdragen?
In Aalst – U weet wel, de stad met de Schepen voor Vlaamse Aangelegenheden – komen op 1 september een klad veelkleurige allochtonen-kiendjes toe. Ouders uitgeweken van Bruskèl. Perfect tweetalig : Frans/Arabisch. Kiendjes schoolplichtig.  Ziet U de kwaliteit van het onderwijs ook zienderogen achteruit gaan? Ha ja, natuurlijk! Het FDF eist daar Franstalig onderwijs…
Weet U nog? Law & Order. Ach! Waren we maar baas in eigen huis! Moet dat serieus nog duren tot Mei volgend jaar!

 

***

Ter zake :

Senator: "Games zijn gevaarlijker dan wapens"

31/01/13, 16u38  − Bron: Clint

*

In de dagen en weken na het schietdrama in het Amerikaanse Newtown, heeft iedereen weer z'n zegje moeten doen. De ene uitspraak was dommer dan de andere, maar senator Lamar Alexander schiet nu toch wel de hoofdvogel af.

Volgens Alexander zijn videogames een groter probleem dan de wapens zelf. Die wapens tasten namelijk het gedrag van mensen niet aan, in tegenstelling tot games. Hij legt met die uitspraak wel meteen jarenlange wetenschappelijke studies naast zich neer.

***

 
Vroeger bestonden er streek-romans die de miserie van een beperkte groep mensen weerspiegelden. Denk aan ‘De Teleurgang van de Waterhoek’ van Stijn Streuvels, verfilmd met de mooie Mira (Willeke Van Amelroy) in de hoofdrol. Nu zouden er boekenkasten kunnen gevuld worden met boeken over De Teleurgang van het Onderwijs’. Bij Mira was het de vooruitgang die het  geluk van die buiten-mensen verstoorde : een ijzeren brug helemaal over de Leie. Nu is er zelfs geen brug en al zeker geen vooruitgang omtrent, maar gewoon het  aangehouden misdadige zot-zijn van al die ‘hervormers’ van het Onderwijs.
Weeral een onvergefelijke fout van de generaties Tsjeven, die het Onderwijs overgelaten hebben aan de Linxen. Die weten heel goed, dat wie de jeugd bezit, ook eigenaar is van de toekomst.
U weet toch, net als ik, dat de vitale ministeries LINKS bestuurd worden? Het overschot, waar geen eer mee te halen is, o.a. Financiën, is dan voor de Tsjeven.
Dat zal maar veranderen, als die 3 zogezegde ‘beleids-partijen’ herleid zijn tot een belachelijke minderheid, amper boven de kiesdrempel van 5%.
Was het al maar zover!.

 

***

(Get) AA 3AB, strijder-schrijver op rust van blog-bubbels. Hij observeert de wriemelende mensenmassa’s en licht op klaarlichte dag het gebeuren bij met een stal-lantaarn. Want hij heeft niet graag dat Breedsmoel-kikkers in zijn zonlicht komen staan.


“Ut mien zunne, of ‘k straal joe, zei de bie”.